یکی بود یکی نبود، یه خدا بود و یه دریای کبود،که همه بهش می گفتن آسمون، یه زمین بود و یه شهر و یه غریب، با یه جاده که مسافری نداشت.

توی این شهر غریب، زیر سایه ی دو تا بید بلند، که هنوز مجنون مجنون نبودن، یه کسی شاید مث یه دخترک، همیشه دنبال گمشدش می گشت.

گونه هاش از غم اونی که نمی دونست کیه، خیس بارون می شدن.

نمی دونست اونی که قراره از راه برسه با چشاش چند تا گل مریمو جادو می کنه؟

باز نگاش به قلب چند شاپرک تیر می زنه؟ شبنمو از چشای چند تا غریب پاک می کنه؟ آیا اصلا اون میاد؟ دخترک دیوونه بود، دیگه طاقتش مثل گلا رفته بود از کف و پرپر شده بود.

یه شب نیلی و شفاف، تو یه تابستون قشنگ، وقتی آدما همه تو خواب و رویاشون بودن، دخترک دستشو برد به آسمون، با همون لحنی که برگای مسافر با درخت حرف می زنن، با خدا غرق تمنا شد و زار.

دخترک فهمیده بود یه کسی که مثل هیچکس نباشه، یه روزی مثل یه رویای عجیب میاد و رو غصه هاش خط می کشه، مشقای صبرشو امضا می کنه، زبون فرشته های عاشقو یادش میده، اما اون چه شکلیه؟

دخترک همیشه با گفتن این سوال سخت، خوابو از چشمای غمزدش می روند.

آدمای سرزمین دخترک، همشون بنفش و قهوه ای بودن، شایدم یه دستشون خاکستری، مثل غم وقتی رو برفای زمستون می شینه، اما دخترک خودش چه رنگی بود؟

دخترک به جاده و به پنجره سپرده بود که اگه یه روز یه چیزی مثل وحی، مث الهام از مسیر انتظارشون گذشت، نذارن بازم بره، بگن اینجا یه کسی پشت چند تا در بسته زیر این سقف کبود عمریه منتظر ورود یه مسافره.

یه روزی که مثل هیچ روزی نبود، یه فرشته، یه کسی که مث هیچ کسی نبود، با دو تا چشم نجیب، که دل تموم آدما رو مبتلا می کرد، با یه لبخند قشنگ و صورتی، مث برگای گلای شمعدونی، با نگاهی که پر از عشق به یک چلچله بود، اومد و واسه همیشه دل دخترک رو برد، عوضش غصه هاشو ازش گرفت.

دخترک حالا دیگه تنها نبود، اون حالا یه چیزی داشت، که مث عروسکای بچه های همبازیش، دیگه خریدنی نبود، چون خدا اونو برای دخترک آورده بود.

دخترک با عشق این فرشته ی صبور و ماه و موندنی، خیلی بی بهانه زندگی می کرد، دخترک فقط با عشق این فرشته رفع تشنگی می کرد، یاد زیبا شده بود راز طلوع زندگیش، مگه از دوری اون خوابش می برد؟

اما دخترک حالا یه غصه داشت، یه غم خیلی بزرگ، رنگ گلهای بنفشه تو غروب، رنگ بغضی که شقایق می کنه، رنگ پرواز یه قو از رو یه دریاچه ی سرد، می دونین غصه ی دخترک چی بود؟

دخترک می گفت اگه یه روز یا شب تلخ، زیبای اون سوار بالای سرنوشت بشه، اگه تقدیر اونو یک جا ببره، که یه دختر دیگه، شبا دعا کرده باشه، اگه اون قبول کنه، بخواد با سرنوشت بره، بره پیش دختره، دختره عاشقش بشه، اگه وقتی رفت دیگه یادش بره، یه کسی پشت یه انتظار زرد، داره از دوری اون یه جوری پرپر می زنه، اگه من مثل جزیره های دور دریاها، توی خاطرات اون واسه همیشه ناپدید بشم، اگه اون یادش بره، یه مریمی دیوونشه، اگه از پیشش بره دق می کنه، من دیگه غصه هامو به کی بگم؟ کی میاد گوش کنه که چرا یه روز، یه کسی گفته به من، بالای چشمت ابرواِ؟

دخترک یه مدتی توی بهار، شب و روز کارش همیشه گریه بود، چاره ای جز این نداشت، گاهی لا به لای گریه هاش یه کم دعا می کرد، این روزا تا یه کسی حرفی به دخترک می زد، که تحملش براش ساده نبود، روبروی چشای زیبای نازش می نشست و بهش می گفت ببین، نازنین، اینا به شیشه های آرزوم دارن سنگ می زنن، با حرفاشون بال دلم رو می شکنن، اون موقع زیبای نازنین ما، با یه شیوه ی عجیب، خیلی نرم و ساده آرومش می کرد، گاهی دلداریش می داد و بعدش بهش می گفت، اینو هم مثل بقیه زود فراموشش کنه.

دخترک فقط به حرفای فرشته گوش می داد، زندگیش بود و همین یه دلخوشی، یکی که از آسمون از اون بالا اومده بود، تا نذاره دخترک بیشتر از این بین آدمای خشک و قهوه ای، بی پناهی بکشه، حالا دخترک دوباره مثل قبل، داره از زندگی و آدما نا امید می شه، حق داره زیبای اون اگه بره، دوباره اون می مونه با عالمی آدم بد، آدمایی که گلای باغچه رو دوس ندارن، آدمایی که رو برگای غریب پاییز بشه پا می ذارن، دلشون برای بارون شدید تنگ نمی شه، رعد و برق که می زنه، پنهون می شن تو خونشون، یعنی من با اینا زندگی کنم؟

دخترک همین یه عشقو توی این دنیا داره، جون هر چی گل نیلوفر تنها توی مرداب خوابیده، شماها بهش بگین، کجا صبوری می فروشن، این دوا فقط دست فرشته هاس؟

خلاصه زندگی این دخترک گل خارا و گلای کوچیک حقیقته، که تو حاشیش فقط با خط سرخ یه کسی از آسمون نوشته زیبا جون بمون، تو بری موندن من معنی دیوونگیه، آخرین حرفم اینه.

تو بری آخر زندگیه............................