زنده ام .

اگرچه سرد

پس روی سنگ قبر ها به دنباله من نگردید.

ساحل خبر نداری یارم تنهام گذاشته

رفته با غم منو تنها گذاشته

ساحل شدم تنهای تنها  شدم تنهای بی کس

ندارم یارویاور شدم تنهای بی کس

یادت میاد یه روزی رو ماسه هات نوشتم

اسم خودم و یارم با صدفات نوشتم

ساحل یعنی تمومه هرچی که بینمون بود

نمی دونم چی کار کرد اونی که بینمون بود

ساحل اروم ندارم نمیشم انگار اروم

ساحل به دریا بگو دیگه نا یی ندارم

دیگه صدای موجاش واسم جلا نداره

دیگه رنگ ابیش واسم صفا نداره

یادت میاد با یارم زیر درخت کاجت نشته بودیم

یادت میاد کنا رت روزو به شب رسونده بودیم

خبر میداد غرش میکرد ماهم بهش می خندیدیم

یادت میاد که با گریه هام می خندیدم

یادش به خیر چه رویای تو گریه هام می خندیدم

ساحل بیا ببین حالو هوایی ندارم

حتی واسه اومدن دیگه نایی ندارم

ساحل میرم کنارش اما تو نزار تنهام بزاره

ساحل می خوام ببینمش اما میگه نمیشه

ساحل نزار تموم شه هرچی که بینمون بود

ساحل نزار بشیم تنها

سا حل صداش تو گوشمه

ساحل می خوام ببینمش

 همش میگه نمیشه

نمیشه نمیشه نمیشه ........

دلم را پرتاب می کنم

در ابتدای صفحه شطرنج دلت

تا مات رخت باشم

تو وفاداری

به دستم ، دست مهر دادی

دستم را گرفتی

زلال و بی ریا

تو ای عشق

همیشه چشمت عاشق است

عزیزم! دوستت دارم .

محمود جونم دوست دارم

هميشه اسم تو بود تو حرفام

هميشه تو بودي تو شادي ها مو توغم هام

يادته مي گفتم از ترسام از سر نوشت

يا دمه دلداري هاي قشنگت

يادمه حرفاي گرم و شيرينت

کاش بودي پيشم و با حر فات...

کاش نمي فروختي نگا ه گرمتو

کاش نگاه سردت  نمي شد نصيبم

تو هر قدم  جاي خالي تو حس مي شه

تو هر قطره اشک اسم تو تجلي مي شه

توهرگريه کردن جاي خالي شونه هات حس مي شه

مگه نگفتي که دوستم داري

مگه نگفتي تنهام نمي ذاري

مگه نگفتي تورو از من نمي گيرن

چي شد حرفهايي که گفته بودي

چي شد دلداري هايي که داده بودي

چي شد دوست داشتني که حرفشو مي زدي

اي کاش من و عشق و علا قه ام را باور داشتي

عزرائيل شراب مرگ و داد به دستم اونو خوردم

پريدم سوي خداوند ، خداحافظ اي جماعت

يه ديوونه رفت از اينجا ، وعده ما به قيامت

مادرم گريه نکن جاي من اينجا راحته

من خوابيدم ميون قبر ، اين آخر شجاعته

رفقا بسه ديگه ، زود اشکاتونو پاک کنين

خاطره هاي قشنگو ، حالا ديگه خاک کنين

اوني که گريه هاشو هيچ وقت نديدين ، رفتو رفت

اوني که واسه دلش نقشه کشيديدن ، رفتو رفت

دخترک گريه نکن که ديوونه پيش خداست

آره اون رفته ولي با اين وجود فکر شماست

آدما خدانگهدار ديوونه پرنده شد

توي جنگ با زندگي آخرشم برنده شد

خدا جون بندتو درياب که مي خوام گريه کنم

من مي خوام قلبمو به سوسکاي قبر هديه کنم

با دلم خوب تا نکرد اين زندگيه بي صفت

پر بودش دور و برم از رفيق بي معرفت

این روزها گرفته و گیجم، مجال نیست

حتی برای شعر کمی شور و حال نیست

دیگر همه به حال بدم خو گرفته اند

دلتنگی ام برای عزیزان سوال نیست

تقویم خاک خورده و از یاد رفته ام

در من نشان تازه ای از ماه و سال نیست

بگذار برگ های مرا باد پر دهد

بگذار نا تمام بمانم،خیال نیست

من خود به چشم دیده ام این را که گفته اند

هر جا که شوق پر زدنی هست، بال نیست

ای دست مرگ، میوه ی عمر مرا بچین

باور کن این که در دل من مانده،کال نیست.

دوستي نيز گلي است،

مثل نيلوفر و ناز،

ساقه ترد و ظريفي دارد،

بي گمان سنگدل است آنکه روا مي دارد جان اين ساقه نازک را،

 دانسته بيازارد .

در زميني که ضمير من و توست از نخستين ديدار هر سخن،

 هر رفتار دانه هايي است که مي افشانيم برگ و باري است که مي رويانيم آب و خورشيد و نسيمش مهر است گر بدان گونه که بايست به بار آيد،

 زندگي را به دل انگيزترين چهره بيارايد، آن چنان با تو درآميزد اين روح لطيف که تمناي وجودت همه او باشد و بس .

 بي نيازت سازد،

از همه چيزو همه کس .

 زندگي،

گرمي دلهاي به هم پيوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز،

 عطر جان پرور عشق گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز

دانه ها را بايد از نو کاشت .

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان خرج مي بايد کرد .

رنج مي بايد برد،

 دوست مي بايد داشت .

با نگاهي که در آن نور ببارد لبخند دست يکديگر را بفشاريم به مهر جام دلهامان را مالامال از ياري،

غمخواري بسپاريم به آواز بلند :

شادي روي تو اي ديده به ديدار تو شاد

 باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه

عطرافشان گلباران باد .